Die handen

Ik kan mijn handen niet meer herkennen,
ze zijn zoveel ouder dan ik ben.
Ik zal er toch aan moeten wennen
dat ik ze niet herken.

Als ik weer in mijn lab zou staan
waren ze vast meteen gewend
en als ik ze dan hun gang liet gaan
deden ze dadelijk een experiment
dat ik jaren geleden heb gedaan.

Ik neem ze maar mee naar bed.
Een mag het licht uitdraaien,
en kijk eens, daar gaan ze nog

bijna onopgelet
even mijn liefste aaien.
Daarvoor bestaan ze nog.

(Leo Vroman)

Alle eindjes

Alle eindjes
aan elkaar geknoopt
tot een patroon dat zich
laat leven. Dagenlang
gaat het goed. En dan
is het er weer, het gat
waar alles in verdwijnt:
boeken, muziek, gesprekken
met vrienden. Alleen ik
blijf over, vastgenageld
aan de rand van het niets.

(Hanny Michaelis)

Een psalm voor Jezussen

Systeem!

Het is weer eens Kerstnacht vandaag,
en wie worden nu weer geboren
die – dit is mijn bekrompen vraag –
tot een verkeerd geloof behoren,

en over dertig, veertig jaar
worden doorsneden en verkracht,
opgehangen en onthoofd
voor hun woorden, of zomaar
door de gelovigsten verdacht
in iets verkeerds te hebben geloofd?

Durft U waarlijk te bestaan,
Systeem, doe daar dan iets aan!

(Leo Vroman)

Vergeten

vergeten zijn de donkere dagen van weleer
raamzucht klimt langzaam omhoog
langs kronkelende regenpijpen als lianen
slingerend door een oerwoud van stenen

vergeten is de toekomst der volkeren
die in nimmer eindigende vaart
zich hemelloos als een razende voortplant
alsof het leven er van afhangt desnoods

vergeten wordt ook ieder vaderland dat
zonder moederbinding rondnavelt in
de ijdele hoop iets achter te laten wat ooit
weer zonder woorden vergeten zal  worden

Guuz

Dromend

Dromend verwarren-de daden
gesponnen uit verlangen-de draden
die terloops in elkaar verstrikt raken
zonder er iets meer van te maken

Guuz